Charakterystyka
typowš dla kangurowatych sylwetkš mała głowa, duże uszy, krótkie przednie i długie tylne kończyny całkowicie wyprostowany osišga ponad 2 m, przy wadze ponad 60 kg, maksymalnie do 90 kg. Przeciętna długoć ciała wynosi 1,5-1,8 m, ogona 95-120 cm. Samica jest zwykle mniejsza 40 kg masy ciała i 85-120 cm długoci, ogon 75 cm Ciało pokrywa gładka, miękka i gęsta sierć koloru szarobrunatnego, częć brzuszna, nogi i spodnia częć ogona sš janiejsze, na częci twarzowej mogš miejscami występować siwe włosy. Kangury olbrzymie z terenów położonych bliżej wybrzeży majš janiejsze futro niż w głębi lšdu, natomiast na południu kontynentu i w Tasmanii majš futro dłuższe. Dymorfizm płciowy jest wyranie widoczny w różnicy wielkoci. Przeciętna masa ciała samców jest 2-3 razy większa niż samic. Bardzo mocny ogon pomaga w balansowaniu ciałem w szybkim biegu i stanowi podporę, kiedy kangur stoi. Tylne kończyny sš silnie umięnione, przystosowane do skakania, zakończone szerokimi stopami dorastajšcymi do 56 cm długoci. Nogi zbudowane sš w taki sposób, że poruszajšc się szybciej kangur zużywa mniej energii, potrafi wykonywać skoki do 9 m, a na krótkich odcinkach może osišgać prędkoć do 48 km/h. Przednie kończyny sš krótkie, ruchliwe, zakończone pięciopalczastš dłoniš. Służš do zbierania pokarmu i podawania go do pyska oraz do drapania się. Chód kangura olbrzymiego robi wrażenie niezgrabnego, ciężkiego i utykajšcego. Majš dobrze rozwinięty wzrok, węch i słuch. Budowa uszu umożliwia ich obracanie w pożšdanym kierunku. Każdy podejrzany szelest wywołuje niepokój i ucieczkę. Uciekajš ogromnymi susami o długoci do 9 m i wysokoci 3 m. W normalnym biegu wykonujš 3-metrowe skoki. Poruszajšc się powoli podpierajš się przednimi łapami.
Tryb życia
Kangury olbrzymie sš zwierzętami wyłšcznie rolinożernymi. Żywiš się lićmi, pędami traw z rodzaju Spinifex, ziołami, nierzadko pasšc się razem ze zwierzętami hodowlanymi (owce, bydło). W niewoli zjadajš również owoce. Żerujš od zmierzchu do witu, a w cišgu dnia piš lub odpoczywajš chowajšc się w cieniu drzew lub wykopujšc zagłębienia w ziemi. Pasšcy się kangur skubie trawę w pozycji siedzšcej podpierajšc się ogonem. Po oskubaniu trawy podnosi się i zjada jš w pozycji wyprostowanej. Po jedzeniu kładzie się na ziemi, wycišgajšc tylne nogi na bok, co ma znaczenie obronne pozwala natychmiast zerwać się i uciec.
Zachowania socjalne
Kangury olbrzymie tworzš małe grupy, w skład których wchodzi dorosły samiec lider stada, czasem 2-3 młodsze samce i 2-3 samice z młodymi. Na bogatych w pokarm pastwiskach spotykane sš większe stada [3] Grupy kilku stad często pasš się razem. Po wyczerpaniu się pokarmu większe stado ponownie dzieli się na grupki poszukujšce pokarmu oddzielnie, Samce wykazujš agresję przy ustalaniu hierarchii w stadzie. Dominujšcy samiec ma pierwszeństwo w pokrywaniu samicy wchodzšcej w okres rui. Wyczuwajšc gotowoć samicy do rozrodu zbliża się do niej i obwšchuje, wydajšc przy tym dwięki przypominajšce gdakanie i przytrzymujšc jej głowę i ogon w sposób charakterystyczny dla wielu kangurowatych.[1] Porozumiewajš się emitujšc różnorodne dwięki przypominajšce gdakanie, kwiczenie i gardłowy kaszel (takie odgłosy wydajš również samce w czasie konfrontacji z rywalami). Wyczuwajšc zagrożenie tupiš tylnymi nogami o ziemię. Jest to kierowany do współplemieńców sygnał ostrzegawczy roznoszšcy się na znacznš odległoć.
